جملات عاشقانه, اس ام اس های عاشقانه

اگر چه دو نكته در اين بحث روشن و بديهي به نظر مي رسد و لي من مجبورم اشاره كوتاه به آن داشته باشم:

شايد در اصل فروريختن حرمت افغاني ها در ايران كسي شك و ترديد نداشته باشد. اين امر چنان بديهي به نظر مي رسد كه در هر بخشي از جامعه ايران انگشت بگذاري، آن را اثبات مي نمايد. به عنوان نمونه بخشي از اساتيد دانشگاه ها در كتاب ها و جلسات تدريس شان، براي نشان دادن بدبختي، فقر، توحش و... به افغانستان مثال مي زنند. اين درست كه افغانستان با مشكلات متعدد دست و پنجه نرم مي كند؛ اما بسياري همين نابه ساماني ها را مي شود در جامعه ايران نيز نشان داد. كشور هاي بدتر از افغانستان نيز در جهان موجود است و مي شود بعضي از نابه ساماني ها را در آن ها نشان داد. ولي اساتيد مذكور تلاش دارند فقط به افغانستان مثال بزنند. چرا؟

علماي ديني نيز بار ها در خطبه هاي نماز جمعه، سخنان توهين آميز و تحقير كننده عليه افغانستان و افغاني ها ايراد كرده و مي كنند. بدترين بخش اين توهين ها هم از آن جا ناشي مي شود كه اين افراد و عالمان ديني، چهره حق به جانب به خود مي گيرند و با لحن بسيار دلسوزانه و ترحم آميز سخن مي گويند. حتي افرادي نظير خاتمي كه در روشنفكري شهره آفاق است و بعضي اورا به عنوان " مارتين لوتر" ايران مي شناسد و او ايده " گفتگوي تمدن ها" را مطرح ساخت؛ در قبال افغانستان به ريش و پشم طالبان گير داد. – ريش ،عمامه و... قبل از طالبان در افغانستان بود و حالا نيز هست - در حالي كه ريش، عمامه و... بستگي كمي با انديشه دارد و حفظ سنت هاي ملي يكي از افتخارات ملت ها است. و....

فيلم سازان و هنر مندان در هر كجا كه قافيه ي شان گير كند و نتوانند مثال شان را در ايران پياده كنند كلمه ايران را به افغانستان تبديل مي كنند. آقاي مخمل باف، از روي مجبوري، مشكلات ايران را در قالب مثال به افغانستان و زير سؤال بردن طالبان، بازگو مي كرد.

رسانه هاي ايران، اجحاف و حق كشي نسبت به افغاني ها را به بالا ترين درجه رسانده اند. آن ها علاوه برمنفي نگري در قبال مسائل افغانستان و بزرگ نمايي مشكلات آن كشور، جو بدبيني را نسبت به افغاني ها در جامعه دامن مي زنند. شصت در صد جرم ها را به افغاني ها نسبت مي دهند. و....

نيروي انتظامي در برخورد هاي خود توقع دارد افغاني ها در قبال آن ها سكوت مطلق اختيار كنند، جواب حرف مشت يا لگد و يا ... است! افرادي كه سكوت مطلق را مراعات نكنند، قيچي شدن كارت، پاره شدن پاسپورت و ... كوچك ترين جزاي شان است. به همين علت افراد با مدرك، راحت تر مورد ضرب و شتم قرار مي گيرد. بد تر اين كه بعضي از اتباع كشور هاي هم شكل و قيافه با افراد افغانستان، به اردوگاه برده مي شوند و يا مورد آزار و اذيت قرار مي گيرند؛ اما بعدا چنين وانمود مي شود كه: "ببخشيد ما شما را با مجرمين افغاني اشتباه گرفته بوديم" و چنان مغز شويي صورت مي گيرد كه آن بندگان خدا نيز از افغاني جماعت متنفر و بيزار مي شوند! و....

تعداد زيادي ازمردم عادي ايران نيز بر اساس پيشداوري و تصورات قالبي به راحتي و بدون كدام دليلي پسوند آشغال، كثافت و... را به افغاني ها نسبت مي دهند!

بیش از سی سال است که صد ها هزار و بلکه میلیونها افغانی برای عمران و آبادی کشور ما زحمت کشیده اند و عرق ریخته اند.سخت ترین کار ها را در بد ترین شرایط و با حد اقل مزد انجام داده اند.کارهایی که هیچ ایرانی رغبتی به انجامش نداشت را با کمال میل انجام می دادند.کارفرمایانی که از شرافت انسانی بهره ای نبرده بودند( وتعدادشان هم کم نیست) از موقعیت کارگران افغانی شان نهایت سوءاستفاده را کردند و می کنند.چون افغانی ها اجازه کار نداشتند حق اعتراض به هیچ ظلمی را هم نداشتند.حق بیمه و خدمات درمانی ندارند.در حین کار دشنام می خورند.کتک می خورند و هر گاه که کارفرما اراده کند اخراج می شوند. از این یک میلیون افغانی که گفته می شود در ایران زندگی می کنند صدها هزار نفرشان بچه هایی هستند که در ایران به دنیا آمده اند.آنها در ایران بزرگ شده اند و اخلاقا و وجدانا ایرانی هستند.زادگاه آنها و وطن آنها ایران است اما از همه حقوقی که بچه های ایرانی دارند محروم هستند فقط به این جرم که بدرشان افغانی است.حتی اگر مادرشان هم ایرانی باشد باز طبق قوانین ظالمانه ایران بیگانه محسوب می شوند.بچه های افغانی حق رفتن به مدرسه و سوادآموزی را ندارند.اگر بیمار شوند حق استفاده از امکانات درمانی را ندارند و بیشترشان می میرند. بچه های افغانی در ایران از همان سنین خردسالی مجبور هستند که در کوره های آجربزی یا مزارع سبزی جات مثل آدمهای بزرگ کار کنند و اگر بخت یارشان باشد در خیابانها کفش رهگذران را واکس بزنند. زنهای افغانی در بسیاری از شهرهای ایرانی جرات بیرون آمدن از خانه های محقرشان را ندارند چون در چنین وضعیتی ربودن و حتی زورگیری علنی یک دختر افغانی چندان خطری را متوجه متجاوزین نمی کند.

مقامات کشور ما به صراحت گفته اند که برای مجبور کردن افغانی به خروج از ایران آنها را تحت فشار های گوناگون قرار داده اند.اینها فشار نیستند.آنچه که بیان شد یک شکنجه دسته جمعی است.اسم طرح جدید بر ضد افغانی های نگون بخت را گذاشته اند ( جمع آوری و طرد افاغنه). واژه جمع آوری را برای زباله ها بکار می برند نه انسانها . کلمه طرد هم برای دور کردن موجودات منفور و کثیف استفاده می شود و نه بیچارگانی که از جور زمانه به امیدی به در خانهء ما آمده اند. بعد از ویرانگری های مجاهدین و حکومت طالبان تا کنون کشور افغانستان نه آبادی به خود دیده است و نه امنیت.حتی کابل و هرات هم امنیت ندارند چه رسد به دیگر نقاط دور افتاده آن کشور.خانواده های افغانی که در ایران زندگی می کنند بیشتر از اهالی همین دهستانهای دور افتاده افغانستان هستند.کسانی که از ایران رانده می شوند مجبورند به روستاهایی برگردند که در آنها نه آب هست و نه برق و نه دارو و نه کار ونه امنیت و نه هیچ! دختران افغانی که در ایران به دنیا آمده یا بزرگ شده اند دیگر نمی توانند در دهستانهایشان مثل بقیه دخترهای افغانی زندگی کنند چون اخلاقشان و روحیه شان و طرز تفکرشان ایرانی شده است.جامعه افغانستان چنین دختر هایی را عموما طرد می کند. بسیاری از این دختر ها بعد از چندی خودسوزی می کنند و غریبانه می میرند. بسیاری از بچه های افغانی که در ایران به دنیا آمده یا بزرگ شده اند نیز وقتی به روستاهای جنگ زده خود در افغانستان باز می گردند چون جنگ را تجربه نکرده اند توان مواظبت از خود در مواقع خطر را ندارند.خدا می داند که چه تعداد ازاین بچه ها که اخلاقا و و جدانا ایرانی هستند روی مین می روند و کشته می شوند.

یکی از مسئولین افغانی به کنسول ایران در هرات گفته بود اگر می خواهید از شر این بچه ها راحت شوید آنها را در همان ایران بکشید دیگر چرا به افغانستان می فرستید تا روی مین ها بروند و تکه تکه شوند؟ عموم مردم ایران به افغانی ها بدبین هستند بی آنکه برایش دلیل منطقی داشته باشند.نرخ جرائم در بین افغانی های مقیم ایران نسبت به خود ایرانی ها هشت برابر کمتر است . حتی کهنسالهای آنها کار می کنند اما هیچگاه گدایی نمی کنند.این مطلب را چهار سال قبل فرماندار کرج به روزنامه ها گفت.او گفت که چقدر خانواده های افغانی که مقیم ایران هستند شریف و نجیبند ولی حرفهایش انعکاسی نداشت. یک مرد افغانی که مثلا در اصفهان یا زابل یا شیراز یا مشهد چاه مستراح تخلیه می کند و نان آور شش سر عائله است بعد از ۲۵ سال زندگی در ایران به کجا برگردد؟ دست بچه های کوچولویش را بگیرد به کجا ببرد؟ در ایران با هر زجر و بدبختی که هست و با تحمل هر توهینی و هر تحقیری هم که شده شب که می شود لااقل یک لقمه نانی هست که با هم بخورند اما در افغانستان این لقمه خالی هم یافت نمی شود.

ایران البته بهشت افغانی ها نیست. نام بیجه را به خاطر دارید که چندین بچه را بعد از تجاوز به آنها کشته بود.در جریان محاکمه بیجه چهار گروهبان و افسر نیروی انتظامی را هم به دادگاه احضار کردند تا جواب بدهند که چرا گم شدن این بچه ها را به مرکز گزارش نکرده بودند.جوابشان باعث شرم همه کسانی شد که آن را شنیدند: گزارش نکردیم چون خود خانواده هایشان دنبال کار را نگرفتند..چون افغانی بودند.. خانواده هایشان اجازه اقامت نداشتند ..ترجیح دادند یک بچه شان را از دست بدهند ولی حضورشان در کوره های آجربزی لو نرود و همه خانواده از ایران اخراج نگردند..

من با دولت اسلامی ایران حرفی ندارم.من اصلا با هیچ حکومتی حرفی ندارم.صحبت من با خودمان است.میلیون ها ایرانی که به اروبا و آمریکا و استرالیا مهاجرت کردند بعد از چند سال تابعیت آنجا راگرفتند و در حال حاضر با حقوقی برابر با دیگران در کشور جدیدشان زندگی می کنند.اما افغانی ها بعد از سی سال زندگی در ایران و خدمت به ایران و جان کندن برای عمران و آبادی ایران حالا باید ( جمع آوری و طرد) بشوند.چرا کسی حرفی نمی زند؟ مگر ما ادعا نمی کنیم که بنیانگزار حقوق بشر و مهد انسانیت بوده ایم؟ رفتاری که با افغانی ها می کنیم چه چیزی را نشان می دهد؟ وقتی که حکومت ما با این بیچارگان اینچنین رفتار می کند سکوت ما نشانه چه چیزی است؟ برخورد ما با کودکان معصوم افغانی مصداق عینی نژادبرستی و بی رحمی است. مگر افغانی ها انسان نیستند؟ مگر بچه هایشان و دختر هایشان و زنهایشان انسان نیستند؟ مگر اینها در کشور ما بدنیا نیامده اند؟ مگر اینجا بزرگ نشده اند؟ برای ایرانی بودن مگر چه شرط اخلاقی و انسانی هست که این کودکان معصوم و محروم و مظلوم ندارند؟ چرا برای کودکانی که اینگونه در بیابانهای افغانستان آواره می شوند و بی صدا می میرند کسی کاری نمی کند؟ چرا کسی حرفی نمی زند؟