مي داني چرا قلب آدم دو بار پشت سر هم مي‌زنه ؟ چون يکي واسه زنده ماندن خودشه يکي هم واسه زنده موندن عشقشه
 

نبودي بي تو پنهان گريه کردم
تو را ديدم و خندان گريه کردم
براي اينکه اشکامو نبيني
نشستم زير باران گريه کردم

هميشه وقتي که گريه مي‌کني اوني که آرومت مي‌کنه دوستت داره اما اوني که با تو داره گريه مي‌کنه عاشقته
 

اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي! اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست! اگر روزي تركت كردند، بدان با تو بودن لياقت مي‌خواهد

شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي... سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد گفت طولي نکشد نيز تو خاموش شوي

يادمان باشد عشق متعلق به لحظه هاست و نفرين براي همه‌ي عمر! ! !

فرستنده : ستاره سهيل

اي که مدتهاست بامن نيستي،
من همانم، که با من زيستي،
رنجهايم را شنيدي باز هم،
عاقبت گفتي، غريبه کيستي ....؟!

نگاهم کن که من محتاج آن چشمان دلتنگم
بگو با من دوباره راز مستي را
که من بي تو به يک دنيا شقايق دل نمي بندم

بگم سلام دل ميگيره
بگم عليك دل ميميره
فقط ميگم دوست دارم
اينجور دل آروم ميگيره . .

هر كس كه دلي داشت به دلدار سپرد
اين دل نفرين شده‌ي ماست كه تنهاست هنوز . . .

عشق يعني تا ابد با من بمان
عشق يعني هم نفس با من بخوان
عشق يعني با مني دستم بگير
بي توقع در ره جانم بمير

گوهر خويش را مکن تقديم هر ناقابلي
صبر کن پيدا شود گوهر شناس قابلي





کو طبيبي تا شکافد قلب خونين مرا
تا ببيند من نمردم عشق تو کشته مرا

عده اي مثل قرص جوشانند؛ در ليوان آب كه بياندازيشان طوري غليان كرده و كف مي‌كنند كه سر مي‌روند اما كافي است كمي صبر كني بعد مي‌بيني كه از نصف ليوان هم كمترند...

من چه كنم خيال تو منو رها نمي كنه
اما دلت به وعده هاش يه كم وفا نمي كنه
من نديدم كسي رو كه مثل تو موندگار باشه
آدم خودش رو كه تو دل اينجوري جا نمي كنه

 تو که از کوچه‌ي مشتاق دلم مي‌گذري
کوچه بن بست است بايد دور بزني!

جارو برقي با اينکه مي‌دونه زباله راه نفسش رو مي‌بنده، باز هم هورتش مي‌کشه
...
...
...
جارو برقيتم آشغال!

دوست داشتن هميشه گفتن نيست
بلكه نگاه است و سكوت

زندگي کن و لبخند بزن
بخاطر آنهايي که با لبخندت زندگي ميکنند

سحرگاهان كه عرش كبريايي مي‌سرايد
نغمه توحيد، تو كه آهسته مي‌خواني
قنوت لحظه هايت را ميان
ربناي سبز دستانت ؛ دعايم كن

آنروز که همه دنبال چشمان زيبا هستند
تو به دنبال نگاه زيبا باش.

گل عشق تو هستم شبنمم باش
دلم دنياي زخمه مرهمم باش
ز درد بي كسي قلبم شكسته
تو شهر بي كسي‌ها همدمم باش

هر وقت تو زندگي رسيدي به جايي که يه در بزرگ با يه قفل گنده داره اصلا نترس!
چون اگه قرار بود باز نشه به جاي در، ديوار مي‌ذاشتن.

باغبان در را نبند من فرد گلچين نيستم، من اسير يک گلم دنبال هر گل نيستم.

ماه من پرده ازآن چهره زيبا بردار / تا فلک لاف نيايد که چه ماهي دارد

براي دل من، من از تو آن مي‌طلبم
وز گمشده‌ي خويش نشان مي‌طلبم
سر هر مصرع را بردار و بخوان
هر چه شد من از تو آن مي‌طلبم!

گاهي وقتا زندگي تمام حواسشو جمع مي‌کنه تا ببينه تو چي دوست داري تا درست همون ازت بگيره! کاش نفهمه من چقدر دوستت دارم!

ما عاشق فهم و ادب و معرفتيم
ما خاک قدوم هر چه زيبا صفتيم
از زشتى کردار دگر خسته شديم
محتاج دو پيمانه مى معرفتيم

گاهي وقتها از نردبان بالا مي‌روي تا دستان خدا را بگيري
غافل از اينکه خدا پايين ايستاده و نردبان را محکم گرفته که تو نيفتي.

اگرهردم نفسهايت به داغستان لبهايم گل تبخال روياند/من اين تبخال شيرين راکه تنهايادگارتوست به دنيايي نمي بخشم.

منم آن شعله آتش که از هر شمع برخيزم... تمام هستي خود را فقط به پاي تو ريزم... درون قلب من فرمانروايي کن... که از موي تو برخيزد همه عطر دل انگيزم...

من عاشق آن ديده چشمان سياهم بيهوده چه گويم که پريشان نگاهم گر مستي چشمان سياه تو گناه است من طالب آن مستي و خواهان گناهم...

بادبادک رفت بالا... قرقره از غصه لاغر شد !!

بدترين فريب عاشق شدنه ! چون خودت رو به چيزي متعلق مي‌کني که يه روزي از دستت ميره...

در سکوت دادگاه سرنوشت عشق بر ما حکم سنگيني نوشت... گفته شد دل داده‌ها از هم جدا واي بر اين حکم و اين قانون زشت...

دل هيچکس نمي سوزد براي حال غمناکم مگر سوزد همان شمعي که ميسوزد سر خاکم...

اگر روزي دلت لبريز غم بود گذارت بر مزار کهنه ام بود بگو اين بي نصيب خفته در خاک يه روزي عاشق و ديوانه ام بود...

مهربان من آهنگ حضورت آنچنان لطيف و شاعرانه است که من را مدهوش مي‌کند، تو تنها چيزي هستي که براي من ارزش فکرکردن را داري ! نمي دانم چقدر از شهر من دوري اما همه جا حست ميکنم، ميشنومت . تو تکرار هميشگي عشقي و من فقط انعکاس بي ارزش نور تو هستم و ديگر هيچ

مردم اين شهر غريبن، ميخام برگردم

قصدشون فريبه، ميخام برگردم

يه نفر بود که دل به نگاهش بستم

نگاهش سردو غريبه، ميخام برگردم

به چشمانه مهربانه تو مي‌نويسم حکايت بي نهايت عشق را تا بداني که محبت و عشق را در چشمان تو آموختم و با تو آغاز کردم به پاکي چشمانم قسم که تا ابد... دوستت دارم

نيمکت چوبي کهنه نم گرفته زير بارون

زير سقف بي قرار شاخه‌هاي بيد مجنون

ابر بي طاقت پاييز مثل من چه بي ستارست

مثل من شکسته از اين نامه‌هاي پاره پارست

طوفان باهمه‌ي شدت خود به سکون و آرامش منتهي ميشود و حتي در بحبوحه‌ي شدت خود در جستجوي آرامش است.

من نيز همه‌ي عصيانم به عشق تو ختم ميشود و يگانه فرياد درونم اين است که تورا...تنها تورا

تو را هيچگاه نمي توانم از زندگي ام پاک کنم چون تو پاک هستي مي‌توانم تو را خط خطي کنم که آن وقت در زندان خط هايم براي هميشه ماندگار ميشوي و وقتي که نيستي بي رنگي روزهايم را با مداد رنگي‌هاي يادت رنگ مي‌زنم

امشب گريه ميكنم .گريه ميكنم برا تو براي خودم براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن. برا‌ي تمام اون چيزي كه خواستي ونبودم خواستم وبودي. امشب گريه ميكنم به وسعت دريا به وسعت بيشه به وسعت دل عاشق.براي تو...براي تو....و به پاس احترام تمام تحقيرهايي كه از ديگران شنيدم وهنوز شكست نخوردم

اگه يه روز نشه که ديگه با تو باشم

برات مي‌نويسم خدا نخواست ما با هم باشيم

ولي بدون اون روز روزه مرگ عشق منه

انگار ولگرد شده بودم به جستجوي نشاني ات به تمام جهان سر زدم اما نبودي به دور رفتم حتي به سرزمين خوشبختي در افسانه‌هاي پدربزرگ كه حقيقت نداشت هيچ كس نبود انگار تو هم ولگرد شده بودي

وقتي با 1 انگشت به سمت کسي اشاره مي‌کني و مسخرش ميکني اگه خوب به دستت دقت کني 3 تا انگشتت به سمت خودته

مي خواستم دسته گلي برات بفرستم ء اما گفتم تا بدسستت برسه پژمرده ميشهءبنابراين حرف س رو از گل سوسنءحرف ل رو از گل لاله ء حرف ا رو از گل اطلسي وحرف م رو از گل مريم بعنوان دسته گلي بنام سلام تقديمت ميکنم دسته گلم را پذيرا باش .

انسانها يک به يک در خاک رفتند يکي شاد و يکي غمناک رفتند .چون بايد رفت از اين خاک خوشا آنها که مثل گل پاک رفتند.

تكيه به شونه هام نكن

من از تو افتاده ترم

ماكه به هم نمي رسيم

بسه ديگه بزار برم

كي گفته كه به جرم عشق

يه عمري پرپرت كنم

حيف تو نيست كنج قفس

چادر غم سرت كنم

من نه قلندر شبم

نه قهرمان قصه‌ها

نه بنده حلقه به گوش

نه ناجي فرشته‌ها

من عاشقم همينو بس

غصه نداره بي كسي

قشنگي قصه ماست

كه ما به هم نمي رسيم

در راه رسيدن به تو گيرم كه بميرم

اصلا به تو افتاده مسيرم كه بميرم

يا چشم بپوش از من و از خويش برانم

يا تنگ در آغوش بگيرم كه بميرم

وقتي ميشي نياز من

اگه نباشي پيش من

اشكاي چشمامو ببين

كه ميريزه به پاي تو

بازم كه بي قرارمو

دلواپس نگاه تو

تموم هستي مني

بمون هميشه پيش من

اگر شدم عاشق تو

نزار كه بي تاب بمونم

لالايي شبام تويي

نزار كه من خواب بمونم

دارم برات شعر مي‌خونم

شايد به يادم بموني

فقط يه چيز ازت مي‌خوام

هميشه عاشق بموني

دوست دارم خيلي كمه

اما جز اين چيزي نبود

واژه‌ها رو ولش كنيم

عشقمو از چشام بخون

كاش روياهايمان روزي حقيقت مي‌شدند

تنگناي سينه‌ها دشت محبت مي‌شدند

سادگي مهر و وفا قانون انسان بودن است

كاش قانون‌هايمان يكدم رعايت مي‌شدند

اشكهاي همدلي از روي مكر است و فريب

كاش روزي چشمهامان با صداقت مي‌شدند

گاهي از غم مي‌شود ويران دلم

اي كاش بين دلها غصه‌ها مردانه قسمت مي‌شدند

دوست دارم تو سخن گويي و من گوش كنم

غم دل را به كلام تو فراموش كنم

سينه بشكافم و قلبم به تو تقديم كنم

تا بداني كه فقط جاي تو در قلب من است

دوست دارم: فارسي

انگليسي: iloveyou

احبك : عربي

تركي: senis evar youroum

آلمان: ichie bed

پدات: افغاني

بابا به چه زبوني ديگه بگم دوست دارم خوب دوست دارم ديگه

انواع بوس:

بوس صورت: دوست داشتن

بوس پيشاني: آرامش

بوس بازو: شوخي كردن

بوس لب: عاشق بودن

بوس گردن: نياز داشتن

حالا اگه بخواي بوسم كني بوست شماره چنده؟

تورا من دوست مي‌دارم نه قدر آب درياها

 كه روزي خشك مي‌گردند شوند بيچاره ماهيها

تو رامن دوست مي‌دارم نه قدر غنچه و گلها

كه روزي پرپر مي‌شوند بر آرد آه از دلها

تو را من دوست مي‌دارم به قدر كهكشان و ماه انجم‌ها

كه جاويدان بماند عشق من تا بودن آنها

از معني انتظار يك لحظه بايست

ديوانه شدن به خاطرت كافي نيست

يك لحظه بايست و يك جمله بگو

تكليف دلي كه عاشقش كردي چيست؟

www.SmsLovely.Ir

بوي غربت ميدهم اما غريبه نيستم گرچه ميدانم كه عمري در غريبي زيستم . مثل رودي بستر اين خاك را طي كرده ام . تا بفهمم عاقبت در جستجوي چيستم . در عبور از لحظه‌ها بر روي پاي اشتياق . لب شكست از خشكي اما همچنان مي‌ايستم . دستهايت برگهاي عمر سبزم را ربود .گرچه اينجا هستم اما در حقيقت نيستم . اي فريماه شب تار ياريم كن تا بدانم سايه گمگشته اي از كيستم

 
چه رنجي از محبت‌ها کشيديم برهنه پا به تيغستان دويديم نگاه آشنا در اين همه چشم نديديمو نديديمو نديديم سبک باران ساحل‌ها نديدند به دوشِ خستگان باريست دنيا مرا در موج حسرت‌ها رها كرد عجب يار وفاداريست دنيا عجب آشفته بازاريست دنيا عجب بيهوده تکراريست دنيا

همه جا سردو سياه رو لبام ناله و آه سر من بي سايبون نگهم مونده به راه دست من غمگين و سرد تو دلم يه گوله درد نه بهاري نه گلي پاييزِ پاييزِ زرد

شبامون آخ که تاريک و چه سرده - دل هامون جاي غمه لونه‌ي درده تو رو بي من - من رو دور از تو گذاشته - چي بگم با من و تو دنيا چه کردي؟ آسمون با من و تو قهره ديگه - هرکدوم از ما تو يک شهر ديگه...

شاد باش که از شادي تو دل شادم / تا شادي ز غم هر دو جهان ازادم / زندگي من همه خوشحالي توست / بي وفايم که وفايت برود از يادم/ دوست دار شما

کاش مغز داشتم و مرگ مغزي مي‌شدم و قلبم را به تو اهداء مي‌کردم...!!!

و الهه‌ي عشق مرا صدا زد ... عشق را هيچ آرزو نيست مگر آنكه به ذات خويش در رسد. اما اگر شما عاشقيد و آرزويي مي‌جوييد... آرزو كنيد كه ذوب شويد و همچون جويباري باشيد كه با شتاب مي‌رود و براي شب آواز مي‌خواند. آرزو كنيد كه رنج بيش از حد مهربان بودن را تجربه كنيد. و چه زيباست ديدن شوق زندگي در چشمان يك دوست...

شکسپير : طوري نيست اگه آدم واسه کسي که دوسش داره غرورشو از دست بده . . . ولي فاجعه است که به خاطر غرورش کسيو که دوست داره از دست بده

آدما رو عشقشون پا ميذارن، آدما آدمو تنها ميذارن ...

به آن محراب پاكش آرزو كردم برايت:

اتل متل ستاره، گلم دوسم نداره‌! نه اس ام اس نه يک زنگ، دلم براش شده تنگ

مرز عشق اين روزها شباهت زيادي به آدامس داره:

خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان *** بايد از جان گذرد هر كه شود همدمشان

 روزي كه سرشتند ز گل پيكرشان *** سنگي اندر گلشان بود و همان شد دلشان

 من هنوز وفادار و تو هنوز چشم انتظاري ...

 به تو عادت دارم

مي خوام از تو بنويسم براي تو كه در تمام لحظاتم وجود داري خنده هايم براي توست با تو بودن مرا شاد مي‌كند و بي تو بودن مرا گريان. تو با من هستي در حالي كه در كنارم نيستي تو با مني چون در قلب مني. قلبم را با دنيا عوض نمي كنم چون تو در آني و من تنها تو را دوست دارم كه سبزي مانند بهار، استواري مانند كوه، لطيفي مانند گل و رواني همچون دريا

امشب به سوگ ارزوهايم نشسته ام و در غم نبودنت اشك فراق مي‌ريزم...

امشب شمع حسرت ارزوهاي بر باد رفته ام ذره ذره اب ميشود...

امشب براي مرگ ارزوهايم لباس سياه پوشيده ام ...

كاش امشب كسي براي عرض تسليت به خانه دلم مي‌امد...

كاش امشب تو بودي و دلداري ام ميدادي و دفتر كال ارزوهايم را ورق ميزدي ...

اما...اما افسوس كه تو نيستي و زندگي بي تو قشنگ نيست

توي زندگي بعضي چيز ها بزرگ، بعضي چيز ها کوچک، بعضي چيز ها ساده و بعضي چيز ها مهم هستند:

مهم مثل تو ...

چرا نوشتم در برگ تنهاييم براي تو نمي دانم ... شايد که روزي بخوانند بي تو عشق مرد.

عاشق ان نيست که براي عشقش در سرما آتش روشن کند عاشق آن است که کتش را بدهد به عشقش و خودش سرما بخورد و 6 تا آمپول بزنه که ديگه از اين غلطا نکنه

 يار دل آزار من وفا نشناسد..... وه که عجب نعمتي است يار وفادار

بي گناهي کم گناهي نيست در ديوان عشق.. يوسف از دامان پاک خود به زندان رفته است

شمع اگر پروانه را سوزاند خير از خود نديد...آه عاشق زود گيرد دامن معشوق را

با آنکه انتقام از دشمن حرام نيست...در عفو لذتي است که در انتقام نيست

تا که از جانب معشوقه نباشد کششي..کوشش عاشق بيچاره به جايي نرسد

فرياد مردمان همه از دست دشمن است..... فرياد من از دل نامهربان دوست

من رشته محبت خود از تو مي بُرم ..... باشد گره خورد به تو نزديکتر شوم

بدنامي حيات دو روزي نبود بيش.... آنهم با تو بگويم چه سان گذشت

يک روز صرف دل بستن دل شد به اين و آن..... روز دگر به کندن دل از اين و آن گذشت

خدايا به عالم تو راضي مباش.... کزين بيشتر من خدايا کنم

يکي مي پرسد : اندوه تو از چيست؟ سبب ساز سکوت مبهمت کيست؟ برايش صادقانه مي نويسم: براي آنکه بايد باشد و نيست....

اين عشق نيست که دنيا را مي چرخاند. عشق چيزي است که چرخش آنرا ارزشمند مي کند

از چشمت اگر چه دورم هنوز....پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

اگر غصه باريد از ماه و سال....به ياد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب ياد مرا.....دل شيشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهايم نشد..... پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختي نيست.... گرشتم ولي غرق نورم هنوز

پر از خاطرات قشنگ توام.....پر از ياد و شوق و مرورم هنوز

ترا گم نکردم خودت گم شدي......من شيفته با تو جورم هنوز

اگر جنگ با زندگي ساده نيست.....در اين عرصه مردي جسورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت.....پر از نغمه پک و شورم هنوز

قبول است عمر خوشي‌ها کم است.....ولي با توام پس صبورم هنوز

نردبان اين جهان ما و مني است.....عاقبت اين نردبان افتادني است

لاجرم آنکس که بالاتر نشست......استخوانش سخت تر خواهد شکست

آنقدر دل اَتم پُر بود که با شکافتنش دنيايي لرزيد. دل من نيز پُر بود. وقتي شکست، سکوتي کرد که به دنيايي مي ارزيد

امروز را براي بيان عشق به عزيزانت غنيمت بشمار. شايد فردا احساسي باشد اما ...عزيزي نباشد

ساقه شکستن، قانون طوفان است. تو نسيم باش و نوازش کن

به نامردي نامردان قسم خوردم ...... که نامردي کنم در حق نامردان

در حضور خارها هم مي‌شود يک ياس بود..در هياهوي مترسکها پر از احساس بود

ميشود حتي براي ديدن پروانه ها....شيشه‌هاي مات يک متروکه را الماس بود.

دست در دست پرنده، بال در بال... نسيم ساقه‌هاي هرز اين بيشه‌ها را داس بود

کاش مي‌شد حرفي از «کاش ميشد» هم نبود... هر چه بود احساس بود و عشق بود و ياس بود

روز اول با عشق برايت گلي آوردم..... و تو با آن ظرفها را شستي

مرا هر جور خواهي دربه در کن جفايت را از اين هم بيشتر کن بزن با عشق خود آتش به جانم .

در کوير سبز عشق، اين سخن از من بگير مرگ تو مرگ من است،پس تمنا ميکنم هرگز نمير.

سکوت سرشار از ناگفته هاست و ناگفته‌ها پر بهاترين داشته هاست.

زندگي مانند رانندگي در يک دشت پر از گل است که بايد از همه لحظه‌هاش استفاده کنيم به تفاوت اينکه در آخر جاده تابلويي به اين عبارت نصب شده (دور زدن ممنوع)

  زنده‌ام با نام تو پژمرده‌ام بي نام تو، حاضرم پرپر شوم در محضر ديدار تو.

ديگه رو خاک وجودم نه گلي هست نه درختي، لحظه‌هاي بي تو بودن مي‌گذره اما به سختي، دل تنها و غريبم داره اين گوشه ميميره، ولي حتي وقت مردن باز سراغتو ميگيره.

فردا‌هايي که هيچ وقت نمي‌رسند هم بهانه خوبي است براي اميدوار بودن، براي زندگي بهتر داشتن، براي يک نفس راحت کشيدن، خدايا شکر.

با آب طلا نام حسين قاب کنيد، با نام حسين يادي از آب کنيد، خواهيد که سربلند و جاويد شويد، تا آخر عمر تکيه به ارباب کنيد.

ما زنده به عشقيم ولي عشق تب دوست، ما طالب مرگيم ولي در طلب دوست، ما تشنه درديم ولي از غم هجرانيم، درويش نگاهيم ولي با لب خندان.

به سه دليل دوستت دارم دو تاشو نميدونم يکيشم يادم نيست.

دوره ارزانيست ... شرف اينجا ارزان ... تن عريان ارزان ... آبرو قيمت يک تکه نان ... و دروغ از همه چيز ارزانتر ... و چه تخفيفي خوردست، قيمت هر انسان!!

چه کنم ؟چاره کجاست؟ سهم من دردل اين ويراني يک سبد بي تابي است غم من تا به گل لاله سرخ دوشقايق باقيست ديده‌ام باراني است کاش آنجا که دل از عشق سخن‌ها مي‌گفت قلب‌هاست نبود کاش دراين دل تنگ مهردربند نبود...

چه زيبا! گفتم دوستت دارم !چه صادقانه پذيرفتي! چه فريبنده ! آغوشم برايت باز شد !چه ابلهانه! با تو خوش بودم !چه كودكانه ! همه چيزم شدي ! چه زود ! به خاطره يك كلمه مرا ترك كردي ! چه ناجوانمردانه ! نيازمندت شدم ! چه حقيرانه! واژه غريبه خداحافظي به من آمد! چه بيرحمانه! من سوختم...

خيانت تنها اين نيست كه شب را با ديگري بگذراني ... خيانت ميتواند دروغ دوست داشتن باشد ! خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ... خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باشد !

آسمان وقف نگاهت گل من، ‌مانده ام چشم به راهت گل من، هر كجا هستي و باشي گويم، كه خدا پشت و پناهت گل من...

سرنوشت تصميم ميگيرد كه تو در زندگي با چه كسي ملاقات كني اما تنها قلب توست كه مي‌تواند تصميم بگيرد چه كسي در زندگي تو باقي ميماند.

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو مي‌گفتم....هنوز هم خيس مي‌شه چشمام وقتي ياد تو مي‌افتم....هنوز هم مي‌ياي تو خوابم تو شباي پر ستاره....هنوز هم مي‌گم خدايا کاشکي برگرده دوباره.

هر لحظه يادت ميكنم شايد تو هم يادم كني، همواره در فكر توام با يك نگاه شادم كني، هرگز نديدم از كسي لبخند زيباي تو را  هرگز نميگيرد كسي در قلب من جاي تو را...

مهم نبوده سوختنم، دور از تو پرپر زدنم، مهم تو بودي عشق من، نه قصه شكستنم، به افتخار عشق تو ميگم كه بازنده منم...

خيلي سخته اون كه ميگفت واسه چشات ميميره، بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره، خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشنا شي، اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جدا شي، خيلي سخته كه دلي رو با نگات دزديده باشي، وسط راه اما از عشق يه كمي ترسيده باشي، خيلي سخته بري يك شب واسه چيدن ستاره، ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره...

يه هيزم شکن وقتي خسته ميشه که تبرش کُند بشه! نه اين که هيزمش زياد باشه . تبر ما انسانها باورهامونه نه آرزوهامون

به نام خدايي كه هستي را با مرگ، دوستي رابي رنگ، زندگي را با رنگ ، ‌عشق را رنگارنگ، رنگين كمان را هفت رنگ، شاپرك را صد رنگ ... و من را دلتنگ دوستان آفريد ...

 خود را به که بسپارم

به پندار تو:

جهانم زيباست!

جامه ام ديباست!

ديده ام بيناست!

زبانم گوياست!

قفسم طلاست!

هنوز در به در کوچه هاي خاطره ام / هنوز اسم تو مانده گوشه حنجره ام /هنوز مثل نخستين نگاه عاشق تو / در انحصار غم عشق در محاصره ام

همان طور که شاپرک ها نمي توانند دشت آبي اسمان را از ياد ببرند من هم چشمان زيبايت را نمي توانم فراموش کنم . تصوير زيبايت نه تنها در ذهنم بلکه در قلبم جاي دارد، اي کاش بداني قصر آرزوهايم را در ساحل چشمانت ساخته ام تا قلب مهربانت مداوايي باشد براي عشق پاک و مقدسم .

هيچ چيز سخت تر از انتظار نيست، آن هم انتظار لحظه اي که يک آشنا صدايت کند و به تو بفهماند که دوستت دارد اما هر چقدر که انتظار هم سخت باشد به آن لحظه زيبا مي ارزد، پس انتظار مي کشم تا آن لحظه زيبا نصيبم شود .