|
اي عزيزم! اي سرچشمهي هستي، اي ماية خوشي و سعادت بشر اي الهام دهندة شاعران و راهنماي نقاشان و موسيقي دانان، اي رمز عشق، اي شراب روح، اي لطيفتر از نسيم و شديدتر از طوفان!
آيا تو نيز هيچ با من همراه و يار بودهاي؟
پروردگارا! در اين جهان آرزو، چرا كلبة كوچكي كه جز دل نام ندارد نصيب من كردهائي. كاشانه محقري كه در برابر طوفان حوادث استقامتي ندارد. كلبة خونيني كه جز تقدير را در آن راهي نباشد. خانة ويراني كه در آن جز اشك و صبر، همدم و مونسي را صاحب نيست.
دير گاهي بود كه آرزو ميكردم تو را ببينم، تو را به هر آن چه كه زيباست تشبيه مينمودم. اما لحظهاي بعد افسرده و سرافكنده ميشدم زيرا اين زيبائيهاست كه شبيه تواند. تو خود الهه زيبايي هستي.
خواستم تو را به ماه تشبيه كنم اما جز رنگ مهتابيت چيزي در آن نيافتم. ميخواستم شايد معجزهئي شود و تو در كنارم بيائي. ميخواستم كه روبرويم بنشيني و من خود را در چشمان آسماني و لبان نيم شكفتهات تماشا كنم و نفس گرمت را ببويم.
افسوس كه تو اشكها و حسرتهاي مرا نميبيني. نميبيني كه در خندههاي من آهنگهاي ناله پنهان است.
اكنون تو اي جان شيرين، بيا بنشين تا بگويم كه امروز ديگر وقت اعتراف رسيده است. وقت آن رسيده است كه بداني، تو روح مني و حقيقت من هستي.
هم چنان كه يك گل احتياج به آفتاب دارد من هم براي زنده بودن به عشق تو محتاجم اگر بسويم بازگردي گناهت را ناديده مي گيرم و باز دستانم را بسويت ميگشايم.
كاش هم اكنون باز ميگشتي تا اشعة آفتاب اميد بخش، حزن و افسردگيم را پايان دهد و اين قلب شكستهام به اميد تو، باميد ديدار تو، به اميد عشق تو، به اميد وصال تو بار ديگر حركت از سر گيرد و بادامه حيات اميدوار سازد.
براي من كور بودن و نديدن آفتاب سهل است. اما دور بودن و ترا نديدن را نميتوانم تحمل كنم. تو آن چشمة نوشي، اي ماية حيات كه مي تواني مرا با بوسه عمر دوباره دهي، فراموش كن كه جز تو من كسي را ندارم و غير از تو به مهر ديگري پايبند نيستم. تو مرا تنها گذاشتي. تو به من كتاب دوستيابي دادي ولي درس دشمني آموختي. تو از وفا و عاطفه سخن گفتي در حالي كه نامهرباني و بي مهري پيشه ساختي.
اكنون همه چيز جز نگاه ترا از ياد بردهام.
چندي است تو را نميبينم و گر چه هرگز تو را فراموش نميكنم و در پرتو درخشان و ساية حيات بخش تو زندگي ميكنم، اما با وجود اين خودت را آزار نده، تو برو و با هر كه ميخواهي سعادتمند باش اگر من را دوست نداري!
اين تنها آرزوي من است.
|
)، فاطمه رضايي(دختر ساكت كلاس بعضي وقتها آدم شك مي كرد اين بشر صحبت هم مي كنه ولي هر آتشي بلند مي شد از .... اين شون بود)، نرگس نظري (به به نظمش)، و معشوقه مجتبي حسيني (اسمش را يادم رفته! اگر تونستيد پيام بديد يادآوري كنيد!) و بقيه عزيزان! 
